Mary de Meijere: Wat gebeurde er met de Leidse Balpen moordzaak? (deel 1)

Op 26 mei 1991 wordt Mary Vincentia de Meijere (53) dood aangetroffen door haar zoon Jim Terwiel in haar woning aan de Witte Rozenstraat te Leiden. Bij de autopsie kon men aanvankelijk geen doodsoorzaak vinden, maar trof men bij nader onderzoek een balpen aan in het hoofd van de vrouw. Deze zou daar alleen kunnen zijn gekomen door het oog. De vrouw moet op slag dood zijn geweest. Er zijn geen sporen van braak en geen sporen van worsteling. Alleen de directe familie heeft de sleutel. bic-pen_062420101019181

Mary Vincentia de Meijere (53 jaar) is Arabist en heeft veel vrienden. Zij werkt bij een onderwijsinstelling in Leidschendam, is drijvende kracht bij kindertoneelgroep Tierlantijn, is betrokken bij de Leidse Uitdag en is bestuurslid van de Vereniging van Zelfstandige Gymnasia. Zij is kleindochter van de historicus Johan Huizinga en gehuwd met de natuurkundige prof.dr. R.H. Terwiel. Het echtpaar heeft 3 kinderen: Jessica, Esmé en Jim. Het huwelijk gaat slecht. Zij leven gescheiden van tafel en bed. De echtscheidingsprocedure is in gang gezet. Dan wordt mevrouw dood gevonden in haar huis, ogenschijnlijk zonder verwondingen.

Onderzoek politie 1991-1992

prof terwielOpvallend is, dat meneer Terwiel (man van mevrouw, zie foto) al enkele weken na de moord meent, dat de doodsoorzaak een ongeval is geweest, mede op basis van het oordeel van forensisch arts B.A.J. Cohen en de hoogleraar oogheelkunde J.G.F. Worst. Het onderzoek van de politie wordt niettemin voortgezet (en dat is mijns inziens terecht). Op 24 augustus 1992 wordt het politieonderzoek gesloten wegens gebrek aan aanwijzingen. De Rechtbank kent de nabestaanden in 1993 een schadevergoeding toe. Dhr. Terwiel heeft in maart 1992 een klacht tegen politie en Justitie ingediend bij de Nationale Ombudsman. De NO brengt in december 1993 rapport uit en komt tot de conclusie, dat politie en Justitie op verscheidene punten onzorgvuldig en onbehoorlijk hebben behandeld. In navolging van de Rechtbank den Haag gaat ook de NO uit van een tragisch ongeval als doodsoorzaak.

Psycholoog van de zoon 

In maart 1993 begin de zoon Jim Terwiel gesprekken met een psychologe. Achteraf stapt deze psychologe (in augustus 1994) naar de Criminele Inlichtingen Dienst en doet daar een aangifte, waarin zij claimt dat de zoon tegen haar zou hebben gezegd, de moord te hebben gepleegd met een kruisboog. Een nieuw rechercheteam wordt geformeerd in 1994 en Jim Terwiel wordt op 12 juni 1995 gearresteerd.

Door deze onprofessionele interventie van de psycholoog (zij had zwijgplicht in deze) gaat de discussie hierna over of het een ongeluk was of een moord met kruisboog. Op 13 oktober 1995 wordt Jim Terwiel veroordeeld tot 12 jaar cel.

Overigens was zoonlief door zijn advocaat geadviseerd om gedurende het gehele traject te zwijgen in de rechtzaal en media, waardoor hij de schijn tegen zich kreeg van het publiek. Opvallend is, dat de verdediging bovendien instak op het verweer: de getuigenis van de psycholoog is onwettig verkregen bewijs. Hiermee leek Jim nog meer schuldig. Wat voor vader laat door een advocaat zijn zoon met deze last op de schouders het leven beginnen?

In hoger beroep is hij vrijgesproken, omdat a) het slechts gaat om een getuigenis van één persoon, die overigens niet had mogen spreken, en b) proeven met een kruisboog hebben laten zien dat dit scenario niet kan. In januari 1996 wordt Jim Terwiel vrijgelaten.

Hierna dient de vader opnieuw een klacht in, nu bij het NIP. De rechtscolleges van het NIP stellen dat de psychologe zwijgplicht had en geen aangifte had mogen doen (dat mag alleen bij dreiging van nieuw en ernstig geweld). Daarnaast stellen zij nog iets, wat mijns inziens buiten hun jurisdictie valt. De rechtscolleges concluderen, dat Jim Terwiel bewust iets had gezegd wat niet waar was en/of dat hij met zijn opmerking een derde in bescherming had genomen. Dat laatste is vreemd om te stellen, omdat zij niet bij de gesprekken waren.

De rol van wetenschap

Het is opvallend, hoe wetenschappers tot twee maal toe de gebruikelijke gang van zaken negeren, om op eigen houtje sturing te geven aan de zaak. Eerst door twee artsen die stellen dat het een ongeluk moet zijn geweest. Daarna door een psycholoog die meent dat de zoon de moord aan haar bekend heeft. Hierdoor is er tweespalt. Enerzijds het kamp dat stelt dat dit een tragische ongeluk was. Anderzijds het kamp dat meent dat de zoon een pen heeft afgeschoten middels een kruisboog. Ik mis de logica. Zowel de “ongelukkige val” als ook “de kruisboog” theorie zijn overigens verworpen, door onafhankelijk onderzoekers, onder andere hier en hier.

Waarom stelt men niet de simpele vraag hoe een balpen wél door een oog kan komen?

ps. Het puntje op de achterzijde van de balpen ontbrak. Ook was de balpen leeg. 

pps. Net als Talitha Storm was Mary de Meijere een balletdanseres. 

bron: Drs. Anne van der Veen

About MOL

Maud Oortwijn had been a target of organized gang stalking for many years. We believe this must stop, for her and for everyone else facing it.
This entry was posted in Balpenmoord and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.