* * * Bangkok Fragment uit boek DAG LICHT

… Het café is een hoekpand met een volledig open voorgevel. Er zitten wat mensen aan simpele houten tafeltjes. Als ze aan komen lopen, ziet ze drie mannen achterin aan de bar wat dollen met een klein kindje van zo’n 4/5 jaar oud. De jongeman links kijkt op en twee paar ogen ontmoeten elkaar, amper een halve seconde. Het kindje zit herhaaldelijk in zijn broekzak te trekken, waar hij breed om moet grijnzen. Nog voor ze ‘mooie man’ en ‘vreemd’ kan denken, wordt hen bij de ingang door een blanke man gezegd  “all tables are full, you can go to that place over there”  wijzend naar een soort lokaal restaurantje, direct naast het hoekpand aan de overkant.

Prima. Ze lopen naar dat andere pand, “kijken of er ergens een potje Nescafé staat tussen de ouwe kookspulletjes”. Rosa en Anna gaan zitten op de kleine houten bankjes buiten. Rosa denkt gelijk, dat naast hen een Nederlander zit. Ze weet niet waarom, maar ze herkent het gelijk. Hij heeft donker haar, een brilletje, normale lichaamsbouw, en een beetje degelijk. Ze vraagt zich af wat hij hier doet, in deze uithoek waar amper een toeristische attractie te zien is. Je komt wel vaker mensen tegen, die wat ouder zijn en dan alsnog enkele maanden vrij nemen om als backpacker de wereld te zien. Het had gekund, maar het zorgvuldig gestreken schone poloshirt vertelt iets anders. Hij ziet eruit of hij zo de golfbaan op kan. Glimmend blij beleefd zit hij naar hen kijken.

Ze kijkt nog even naar de overkant. De mannen aan de bar achterin dragen nette zomerpakken. De linker is lang en slank en heeft een donkerharig studentikoos kapsel. De ander is iets kleiner en heeft een peper-en-zout-met-vage-krul kapsel en een nerdy brilletje. De rest van de mensen zit voorover in elkaar gedoken, als inmates die hun bordje eten beschermen.

Op het ‘terras’ direct naast Roos aan de andere kant zit een jongeman van amper 20-25 jaar. Die begint ineens hevig geëmotioneerd te praten:  “I know what you are looking at. I looked at it for a long time. It’s been going on for an hour. Pedophiles! I don’t know what to do. Across the street, the parents of the child. And over there [15-20 meters away] a police officer. What can I do? Take a picture and put it on the internet?”

Ze kijkt snel naar het tafereel aan de andere kant van de straat. Het kindje is nu aan het stoeien met een man van minstens 55 jaar oud. Het kindje flirt een beetje, maar dat doen kindjes op die leeftijd vaker. Het is op zich neutraal stoeien, alleen wat fysiek voor mensen die een kindje niet persoonlijk kennen (nette mensen uit Europa kennen zelden een arm kindje uit Bangkok persoonlijk, redeneert ze). Ze ziet geen expliciet pedogedrag, maar de sfeer is vreemd. Ze bestudeert de man aandachtig. De bordeauxrode blouse op een lichte kniebroek. Hij is wat dikkig, grijs haar, een beetje een lok, een ontevreden gezichtsuitdrukking, ondanks de brede lach. De rest van het café is netter gekleed. Ze lachen met zijn tweeën. Het kindje graait vervolgens naar het kruis van de man, maar loopt dan weer lachend weg. Dat gebeurt een paar keer na elkaar. Is de man er blij mee? Ze vraagt het zich af. Dan lachen de man en het kindje ineens heel guitig naar elkaar. Het is vanaf nu niet meer mis te verstaan.

Anna kijkt bedrukt. “Ja, maar, Roos . Dat is toch. Dat is toch minister Langteen? Dat is toch minister Langteen? Dat is ’m toch?” Roos weet het niet zeker. Schaamt zich een beetje. Zij is Nederlander en een vrouw die op de hoogte moet zijn van wat er gebeurt in de wereld. Geen idee hoe hij eruit ziet. Ze weet wel welk ministerie hij heeft. Dit kan niet. En een Duitser zal toch niet onze ministers perfect herkennen? Dat kan gewoon niet. Ze zegt, dat ze denkt dat het ’m niet is. Volgens mij, vervolgt ze, is het zelfs geen Nederlander. Hij ziet er uit als een Australiër of een Engelsman. -“Hoe weet je dat nu, dat is ’m wel!”- De man naast ons, zegt ze, dat is wel een Nederlander: “Zullen we nu koffie halen?”   [Jezus, Anna, think!]

De golfman zit de hele tijd mee te luisteren. Hij kijkt ineens strak voor zich. Het is zelfs alsof hij oogcontact zoekt met het stel van ongeveer 60 jaar oud dat een tafel verderop zit. [de vrouw lijkt op een latere klant van Rosa die iets in de communicatie doet, maar ze is het niet]  Roos krijgt een naar gevoel, ze voelt zich bekeken. Minister Langteen, dat wil ze niet geloven. En het hele terras mag niet denken dat Nederland een pedoland is.

“Anna, zullen we naar binnen gaan en koffie halen?” Maar Anna luistert niet. –Hmmn.  [De golfman staat intussen op en loopt naar de overkant] Verderop, achter hen op het terras, zit een vrouw rustig gezellig met twee blonde kindjes wat te eten. De tafel in de hoek achteraan, exact hetzelfde tafereel. Ook zit er ook nog een Thais stel van zo’n 20 jaar oud. Zij hebben allemaal niet dit uitzicht. Zij zitten niet zo op de eerste rij.

Ze ziet de golfman naar de overkant lopen. Aan de tafel naast de man met de bordeauxrode blouse zit een stel van zo’n 55-60 jaar ietwat voorover gebogen. De man met de rug naar hen toe. Hij heeft het donkerblonde haar achterover gekamd. De vrouw kijkt richting de straat, maar dan eigenlijk naar beneden richting de tafel waaraan ze zitten. Ze heeft het grijze haar donkerblond geverfd en het hangt tot over haar schouders. Zongebruind. Weinig/geen make-up. Een outfit alsof ze zo van een safari komen. Dan kijkt ze op en begint serieus te praten tegen de man met de bordeauxrode blouse. Deze dame is hem duidelijk de baas. Het zijn respectabele mensen, dat zie je zo. Tikkie hooghartig zelfs. Dan zegt haar man ook iets en hij kijkt opzij.  Oh.  Roos  loopt snel naar binnen om een Nescafé te vragen. Anna volgt haar gelukkig. Als Rosa wacht op haar beurt om te bestellen, merkt ze dat de man van het wat oudere stel naast hen op het terras onopvallend achter hen is gaan staan en dat hij meeluistert. Dit is niet goed. Dit is niet goed.

Als ze even later terug op het bankje ploffen, is het café aan de overkant al leeg. Helemaal. De jongen naast hun is nu nog meer in paniek. De hele groep is weg. Ineens. Roos maakt hem duidelijk dat ze het niet snapt.  “It’s one group! – The whole group together! – They were all doing this! – With the child. – The woman too. – And now they disappeared. – The child is gone!”  Ze hebben het beeld van de man met de bordeauxrode blouse scherp op het netvlies en de andere aanwezigen kort bekeken. Dit alles duurde slechts enkele minuten.

Alles in het café was zichtbaar vanaf de straat. Er stonden slechts vier tafeltjes en achterin was een bar. Aan de tafel links vóór zat het wat oudere stel. Daarachter nog twee mannen, degene die onze kant op keek was blond. Aan de tafel rechts voor, de man met de bordeauxrode blouse. De tafel daar achter was ook bezet, maar die mensen zaten ineengedoken en kon ze niet zien. Drie mannen aan de bar. Twee ervan iets van 25-30 jaar oud, de derde heeft Roos nooit echt gezien, dat zou zelfs bediening kunnen zijn. Bij de voorpui stonden aan beide zijden mannen gewoon relaxt te kijken, alsof ze even een sigaretje aan het roken waren. Datzelfde zag je bij de uitgang links achterin (ook daar was de pui half open). Die gezichten kon Rosa zien, maar heeft ze niet bekeken.

De blonde jongen naast hen (normaal/slank postuur, kort blond haar) sprak perfect Engels, maar misschien niet native. Ze weet niet waar die jongen vandaan kwam en ook niet of hij nu nog leeft. Hij weigerde te vertellen wie hij was. Bang was ie ineens. Ze besluit hier niets mee te doen. Wat kan je? Anna is in paniek, maar beseft duidelijk de ernst van de situatie niet. Ook het terras waar ze zitten, is ineens halfleeg. De twee tafels met de kleine kindjes zijn weg. En de golfman ook. Alleen het wat oudere stel zit er nog. En het Thaise stel, maar die zijn duidelijk met elkaar bezig. Hoe komen we veilig weg? denkt Rosa. Het steegje van het hostel is amper 20 meter verderop, maar niemand mag zien dat ze daar heengaan. En ze moeten blijven kijken of ze het allemaal niet doorhebben.

Als Roos aan het eind van de straat ineens de henna-tekening-mevrouw ziet lopen die ze kort daarvoor ook al gezien had, gilt ze spontaan als een zestienjarige meisje: “O, I love that. Come on. Let’s get a henna drawing!” en ze zet het op een lopen. Rosa rent hard en met lachend enthousiasme achter de mevrouw aan de hoek om de straat op. Eenmaal de hoek om, kunnen ze niet goed doorlopen vanwege drukte op straat. Dus duiken ze snel een batik-kleding-tentje in en dan achter het bloemengordijn van een pashokje. Tussen de gordijnen door ziet Rosa het wat oudere stel zenuwachtig speurend, net te langzaam rennend de winkelstraat ingaan. Zij zoeken tevergeefs. Zij scannen de menigte op straat. We zijn ze kwijt. Anna heeft dat laatste niet eens door. Rosa is te zenuwachtig om het uit te leggen. Haar hart bonkt in de keel. De spieren rondom haar middel zetten de longen op slot. Dit gelooft ze zelf niet eens. Het is gewoon onzin. Ja, wat een rare puberale actie om zo over die hennatekening te beginnen en te gaan rennen! Dat is het. Dat is het. Ja. Dat is het.

Ze gaan het niet te laat maken die avond. Een simpele Thaise maaltijd en dan terug naar het hostel. Als ze aankomen worden ze vriendelijk welkom geheten door de hostel manager. Hij vraagt nog eens aan Rosa of zij inderdaad niet ook gewoon Duits is, wat ze beaamt. Hij knikt instemmend. Innemend. Of hij gelooft het gewoon óf hij wil zo laten weten dat ze veilig zijn hier. Die wil waarschijnlijk geen gelazer in zijn tent. Ze zijn dus veilig. Rosa slaapt desondanks slecht. Wat een toestand. Het beste is als niemand haar kan vinden. Omdat ze pas recent besloten had met Anna op vakantie te gaan en daarvoor fulltime voor haar werk in Engeland zat, weten de meeste mensen niet eens dat ze hier is, bedenkt ze. Dat is misschien wel gunstig….

About MOL

Maud Oortwijn had been a target of organized gang stalking for many years. We believe this must stop, for her and for everyone else facing it.
This entry was posted in Bangkok, Best -must read- posts, Justitie, Koningshuis, Maatschappij, Media, Waarheidscommissie and tagged , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to * * * Bangkok Fragment uit boek DAG LICHT

  1. maudoortwijn says:

    Ik ben o.a. in het bezit van een e-mail van Tom Couzy waarin hij aangeeft bevestiging te hebben vanuit het ministerie van Justitie dat Benk Korthals op 6 december 2000 in Bangkok was.

  2. Anotheryou says:

    Tjee Maud, ik vond het wat lastig lezen veel details, maar begrijp de essentie en ook waarom het zo geschreven is. In bepaalde kringen komt deze hobby vaker voor, te triest voor woorden.
    http://www.argusoog.org/pedofielen-in-machtsposities/

  3. Pingback: Het Verstopte koninklijk schandaal | maffialand

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.